Ένα «Σ’αγαπώ» με αφιέρωση ζωγραφισμένο σε ένα τοίχο

109
Γύρω στις 10 γυρνούσα στο σπίτι. Με τα ακουστικά στα αυτιά, περπατούσα στους άδειους δρόμους και προσπαθούσα να μην σκέφτομαι το κρύο. Σε μια στιγμή στάθηκα εκεί στο πεζοδρόμιο και είδα ένα μήνυμα σε έναν τοίχο :

«Την καρδιά μου την έδωσε ο Θεός για να μπορέσω να υπάρξω και εσύ την έκανες να χτυπά για να μπορέσω να ζήσω. Θα σ’αγαπώ μέχρι το ποτέ να γίνει πάντα».

Αστείο έτσι; Καμιά φορά το μυαλό δεν χωράει τις σκέψεις μας και όμως ένας τοίχος μισογκρεμισμένος κατάφερε να φιλοξενήσει μια ολόκληρη ιστορία κρυμμένη πίσω από τις λέξεις αυτού του μηνύματος.

Και ίσως ποτέ να μην ειπώθηκαν αυτά τα λόγια στο άτομο που απευθύνονταν γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι καταλαβαίνουμε την αξία αυτού που έχουμε συνήθως αργά. Από την άλλη ίσως και να ειπώθηκαν και  να ήταν η απαρχή ενός Έρωτα μοναδικού. Η πραγματικότητα άλλωστε δεν είναι μια έννοια που μπορείς να περιορίσεις έχει τους δικούς της κανόνες και τις δικές της ανάγκες.

Είναι μαγικό το ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας με ιστορίες συγκλονιστικές όλων των ειδών και εμείς το πιο πιθανό είναι να μην τις μάθουμε ποτέ. Ακόμα πιο μαγικό όμως είναι το γεγονός ότι ίσως το επόμενο λεπτό να γίνουμε εμείς κομμάτι μιας τέτοιας ιστορίας και δεν θα μας νοιάζει αν ο κόσμος θα την μάθει. Ο κόσμος συνήθως είναι πιο μικρός από ότι φανταζόμαστε.

Σε όλο το δρόμο για το σπίτι σκεφτόμουν ένα κομμάτι αυτής της αφιέρωσης. «Θα σ’ αγαπώ μέχρι το ποτέ να γίνει πάντα». Τελικά μάλλον ισχύει πως συναισθήματα σαν και αυτά αν ποτέ τα νιώσεις σε καθιστούν έναν ιδιαίτερα τυχερό άνθρωπο.

Αν με ρωτάτε το πιστεύω! Γιατί ο Έρωτας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους είναι ένα όνειρο που δεν έχει όρια, δεν γνωρίζει σύνορα, αφορά δύο καρδιές και δύο σώματα και στα πλαίσια μιας κοινής ξεχωριστής ιστορίας μπορεί να εκφραστεί και πάνω σε έναν μισογκρεμισμένο τοίχο…


Ημερομηνία δημοσίευσης 2-11-11 @ 23:40
©2011,2014 Marina Tsard
Οι Κρυφές μου Σκέψεις