paromoiwseis ths zois

Λαθρεπιβάτης σε ένα όνειρο που είναι δανεικό!


Αν έπρεπε να παρομοιάσω την ζωή μου με κάτι θα την παρομοίαζα με ένα τραγούδι εξαιρετικά μοναχικό και ταξιδιάρικο. Θα το ψιθύριζαν τις νύχτες μεθυσμένοι ή απλά άνθρωποι τρελοί και πονεμένοι. Ποιος άλλος να έβρισκε λογική σε τέτοιους στίχους; Ποιος άλλος να αναγνώριζε αυτή την θλιβερή μελωδία που σε συνεπαίρνει σε σκέψεις απατηλές και νοθευμένες από έναν παράδεισο που απεγνωσμένα έψαχναν αλλά ποτέ δεν βρήκαν;

Κι αν δεν πετύχαινε αυτή η παρομοίωση έχω κι άλλα μες την λίστα!

Θα την «βάφτιζα» φυλλάδιο που θα μοιράζεται σε όσους το θελήσουν με ένα και μόνο όρο, αν δεν τους ενδιαφέρει να μην το πετάξουν έτσι απλά στα σκουπίδια αλλά να το κάψουν και να ρίξουν την στάχτη αυτή μες το νερό για να ταξιδέψει στον Άδη και να βρει τα δικά του Ηλύσια Παιδεία.

Λες να μην κάνει ούτε αυτό; Χμ… τι λες λοιπόν να παρομοιάσω την ζωή μου με μια σταγόνα της βροχής; Μία σταγόνα που αγανακτεί να περπατά πάνω στα σύννεφα και αυτοκτονεί για να αποκτήσει μια δεύτερη ευκαιρία εδώ στην Γη. Και πέφτει από κει ψηλά με μόνο μέλημα της να ψάξει αυτό που αναζητά, το διψασμένο έδαφος που θα ριχτεί μέσα του και θα το δροσίσει, θα το ανακουφίσει. Και μόλις εκπληρώσει τον σκοπό της θα κουρνιάσει εκεί, ικανοποιημένη πως τα κατάφερε περιμένοντας και τις άλλες σταγόνες να φτιάξουν ένα υπόγειο σύννεφο… μια εναλλαγή της αλήθειας.

Μην με ρωτάς γιατί το ψάχνω τόσο. Για μια ταμπέλα ζούμε έτσι δεν είναι; Όχι; Μην αυταπατάσαι σκοπός της ζωής μας είναι να ονομάζουμε το κάθε τι. Αυτό το κύκλο εκεί ψηλά που τον κοιτάμε το πρωί και μας φωτίζει τον είπαμε ήλιο, αυτό που νιώθουμε κάθε φορά, αυτήν την γλυκιά εξάρτηση από κάποιον άλλο που ώρες – ώρες μας πονά το ονομάσαμε αγάπη, αυτόν που έχασε το νόημα της ζωής και έφτιαξε ένα δικό του για να ζει έστω και με σκέψεις δανεικές τον είπαμε τρελό και τον κλείσαμε σε μια ιατρική φυλακή για να «συνέλθει» και αυτά τα κάναμε εμείς οι γνωστικοί που σκοτώσαμε ονειροπόλους για να επικρατήσει η Λογική Του Χρήματος, που σκοτώσαμε παιδιά για να εξασφαλίσουμε πόρους για ένα καλύτερο αύριο και που προδώσαμε ιδέες για να ζήσουν οι κοινωνίες. Ή μάλλον εσείς τα κάνατε όλα αυτά.

Εγώ δεν είμαι συνένοχος σε τέτοια εγκλήματα γιατί εγώ δεν είμαι λογική, ούτε και την εκπροσωπώ είμαι μια παράλογη οντότητα που απλά εισπνέει μαζί σας οξυγόνο, εγώ όταν βαριέμαι εδώ και απελπίζομαι, εξερευνώ χώρες μαγικές που δεν θα βρείτε και δεν θα μάθετε ποτέ. Εγώ είμαι απλά μία ύπαρξη που παίρνεις λέξεις και τις βάζει σε μια απροσδιόριστη σειρά τέτοια ώστε να μπορεί να τις προφέρει και έτσι τότε ηρεμεί.

Αυτή είμαι εγώ, μια Βασίλισσα του Δράματος που έμαθε να μιλάει, που έμαθε να σκέφτεται και τις σκέψεις της να τις εναποθέτει στο χαρτί σαν ελπίδες στα χέρια ενός θεού περιμένοντας να τις φυλάξει…

Αυτή είμαι εγώ, ένας λαθρεπιβάτης σε όνειρο που είναι δανεικό.

1/10/2011

♔DƦάɱα QuƎeи♔

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Οι Κρυφές μου Σκέψεις” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved.