logia kardias

Έπρεπε κάπου να τα πω για να τα ακούσω κι εγώ…


Υπολόγισα πως έχω ζήσει είκοσι ένα χρόνια, εφτά μήνες και δεκαπέντε ημέρες! Γεννήθηκα ένα πρωινό Πέμπτης και έχω βιώσει συνολικά από την πρώτη φορά που άνοιξα τα μάτια μου και κλήθηκα να αντιμετωπίσω τον χρόνο σε ένα άνισο πόλεμο, 259,73 μήνες ,  7.900,01 ημέρες, 189.600, 25 ώρες και 11.376.014,93 λεπτά ακριβώς. Καλά όχι ακριβώς, σίγουρα κάποια λεπτά δεν τα μέτρησα όσο έγραφα το κείμενο.

Είναι αστείο έτσι;! Μια ολόκληρη ζωή με χαρές, λύπες, απογοητεύσεις, αμήχανες καταστάσεις μπορεί να χωρέσει σε μερικούς αριθμούς. Δεν ξέρω πόσα χρόνια θα ζήσω ακόμα, ελπίζω και εύχομαι πολλά, γιατί δεν έχω πραγματοποιήσει ούτε τα μισά από όσα ονειρεύτηκα. Κι αν μη τι άλλο πιστεύω πως στην ζωή πρέπει να βάζεις στόχους και να τους εκπληρώνεις γιατί αλλιώς δεν έχει νόημα να ζεις. Είναι σαν ένα παιχνίδι, αν δεν βάλεις στόχο ένα level, τότε θα παίζεις παθητικά και ίσως να χάσεις. Η διαφορά με την ζωή είναι ότι δεν μπορείς να ξαναπάρεις το παιχνίδι από την αρχή. Μπορείς φυσικά να αλλάξεις τις επιλογές αλλά όχι να μηδενίσεις τον χρόνο.

Αν κάτι έχω μάθει στα είκοσι ένα χρόνια, τους εφτά μήνες και τις δεκαπέντε ημέρες που περπατάω πάνω στην Γη και αναπνέω το οξυγόνο της είναι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο πόσο μάλλον οι ευκαιρίες. Καλό θα ήταν λοιπόν να παραμερίζεις τον εγωισμό, τις τεχνικές και τα κόλπα και να εκφράζεις τα συναισθήματα σου στους ανθρώπους γύρω σου. Αν θες να πεις “Σ’αγαπώ” στην κοπέλα σου, αν θες να πεις “συγνώμη” στον φίλο σου, αν θες να δώσεις μια αγκαλιά στην μαμά σου κάνε το όσο μπορείς. Πράξε και πες αυτά που νιώθεις, είναι καλύτερα να μετανιώνεις για πράγματα που έκανες παρά για το αντίθετο.

Και ονειρέψου. Μ’ακούς; Πλέξε όνειρα από μετάξι και τύλιξε τις ελπίδες σου με αυτά. Προστάτευσε την καρδιά σου και παράλληλα άσε την ανοιχτή για να βρίσκουν οι άνθρωποι ένα αισθηματικό θέρετρο που θα τους υπενθυμίζει την μαγεία της ζωής. Κολύμπησε στους απύθμενους βυθούς των φόβων σου και καταπολέμησε τους στο στοιχείο τους. Και όταν το κάνεις, νιώσε ελεύθερος και κατέκτησε τις πιο υψηλές κορυφές των προσδοκιών σου.

Εισέπνευσε ευτυχία και μοίρασε και στους άλλους για να έχουν καβάτζα στις δύσκολες στιγμές. Σε κάθε ανθρώπινη οντότητα αντιστοιχεί μια ορισμένη ποσότητα οξυγόνου, η ευτυχία εξαρτάται. Κυμαίνεται σε υψηλά ή χαμηλά επίπεδα ανάλογα με τις προσδοκίες, τις πεποιθήσεις και τις επιλογές του κάθε ατόμου.

Και αγάπησε φίλε μου. Αγάπησε μέχρι εκεί που οι ταχύτητες της καρδιάς σου θα τερματίσουν και η λογική σου θα παραληρεί. Και να ‘σαι παράλογος αρκεί να επιβεβαιώνεις την δική σου λογική. Μην σε νοιάζει, η λογική του κόσμου δεν σου προσφέρει τίποτα περισσότερο από ένα δήθεν καθωσπρεπισμό και μια υποκριτική σοβαροφάνεια που είθισται να είναι κοινωνικά αποδεκτή και ευπρόσδεκτη.

Μα μην μισείς, μην εκδικείσαι. Μην κατακλύζεις την ψυχή σου με αρνητικές δεσμεύσεις. Είναι μαρτύριο και θα σου καίει τις αμυχές και θα σου σφίγγεις τις αλυσίδες. Και με το αίμα των πληγών σου θα ζωγραφίζει ακατανόητα σύμβολα στους τοίχους της ψυχής σου που στην δική του γλώσσα θα δηλώνει χαρά και επευφημίες γιατί θα έχει καταφέρει να σου ξοδέψει τον χρόνο σε ανούσια μονοπάτια που τελικά δεν ήθελες να ακολουθήσεις αλλά παρασύρθηκες.

Και μην ξεχνάς να τον κοιτάς τον κόσμο να μην τον βλέπεις. Κοίτα βαθιά στα πρόσωπα που σου γελούν να καταλάβεις από που πηγάζει το γέλιο τους και στα δάκρυα που θα κυλήσουν μπροστά σου προσπάθησε να ανακαλύψεις που αποσκοπεί η πτώση τους. Μην γελιέσαι, μόνο γέλα. Για την ακρίβεια χαμογέλα. Το είδωλο σου θα φαίνεται πιο όμορφο στον καθρέφτη χαρούμενο. Και βοήθα όσο μπορείς γιατί κάθε χέρι που σου απλώνεται αν το κρατήσεις και το βοηθήσεις θα σου ζωγραφίσει και από ένα λουλούδι που θα ανθίσει στον κήπο της καρδιάς σου και θα τον κάνει όμορφο και να δείχνει και να είναι.

Φτιάξε μια ζωή, όπως την θες, όπως την αισθάνεσαι. Και αγκάλιασε την γιατί κι αυτή έναν φίλο αναζητά στους άγνωστους δρόμους ενός κριτή Χρόνου. Κανείς δεν ξέρει ποια είναι η ειμαρμένη του, οπότε ανέβα στα τρένα που νομίζεις πως θα σε πάνε στο παραμύθι σου και άσε τα παράπονα! Κι αν αγαπάς, θα σε αγαπήσει κι η Μοίρα και θα σε προσέχει.

Και ζήσε ρε φίλε, γιατί ξέρεις κάτι; Κάποια στιγμή και η ζωή πεθαίνει.

Τώρα εύλογα θα μου πεις γιατί στα λέω όλα αυτά. Μα είναι απλό. Έπρεπε κάπου να τα πω για να τα ακούσω κι εγώ…

☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΟΣΜΕ

☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮

15/1/2012

♔DƦάɱα QuƎeи♔

 

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Οι Κρυφές μου Σκέψεις” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved.

Κι όμως…


Νύχτα. Μια “γυναίκα” που επιλέγει να φορά τα ίδια ρούχα κάθε φορά που ξεπροβάλλει από τα βάθη της Θάλασσας…

 Μαύρο βελούδο, ένα χρυσαφικό στο λαιμό που σου τραβά την προσοχή και στο κορμί της χρυσά στρας σε σχήμα αστεριών, σαν τατουάζ,  για να σπάνε την μονοτονία.

Ωραία “γυναίκα”, γεμάτη μυστικά και υποσχέσεις.

Σε μαγεύει με το που την κοιτάς.

Μυστήρια ωστόσο, γι αυτό λίγο, έστω και κατά βάθος την φοβάσαι.

Κι όμως τόσο ιδιαίτερη που σε κάνει και πάλι να την αναζητάς.

Σε προκαλεί, αυτό  ξέρει καλά πως να το κάνει.

Αγαπά τον Έρωτα, όμως εκείνος συχνά αδιαφορεί.

Την αγαπά ο Πόνος, οπότε εκείνη συχνά τον αγκαλιάζει για να μην μένει μόνη.

Ούτε και η Νύχτα δεν την αντέχει την μοναξιά με ακούς;

Άκουσε. Κατάλαβε. Και… κλάψε!

Όποιος καταδικάζει μια ψυχή στην μοναξιά, είναι εγκληματίας και καταδικάζεται να ζει το έγκλημα του σε επανάληψη και κάπου ανάμεσα σε αυτή την συνεχή χρονική “φυλακή” να φωνάζει “μετανιώνω ζωή, συγχώρεσε με, δεν ήξερα!”.

Την άκουσα να μου το φωνάζει μια μέρα, μα δεν έδωσα σημασία, με περιγελά σκέφτηκα!

Κι όμως…

Ένα τυχαίο άγγιγμα μέσα στο σκοτάδι, ένα βλέμμα σου και το μόνο που θυμάμαι είναι εκείνο το φιλί.

Είχε κλείσει μέσα του μία μπουκιά από την αμβροσία των θεών, αύρα παραδείσου και γεύση αμαρτίας.

Το ένιωσα. Είχε κλέψει ένα εκατοστό του ουρανού και μια σταγόνα θάλασσα.

Και στην αλμύρα των χειλιών σου, ένιωσα τον άνεμο να παγώνει το δάκρυ.

Κρύφτηκε μέσα μου αυτό το φιλί, σαν ένας θησαυρός επικής αξίας που μου ζητούσε να τον προστατεύσω από διαφόρους τυχοδιώκτες.

Σε ρώτησα το όνομα σου, μα ήταν η ένταση τέτοια που η φωνή σου είχε κρυφτεί.

Το έγραψες στην καρδιά μου. Ανυπόμονα διάβασα, “Έρωτας”.

Κοινό όνομα σου είπα, πως να σε λέω για να ξεχωρίζεις;

Είμαι το άλλο σου μισό, οπότε πες με όπως θες. Απλά άσε με να είμαι αυτό που είμαι…

Δικός σου!

Γι αυτό αγαπώ αυτή την “γυναίκα”. Γιατί μπροστά της σε ερωτεύτηκα.

_______★*☆*★* _________
Καληνύχτα Κόσμε!

_______★*☆*★*_________

8/1/2012

♔DƦάɱα QuƎeи♔

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Οι Κρυφές μου Σκέψεις” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved.