ομορφα λογια για καληνυχτα

Καλώς ήρθες Φλεβάρη


Καλημέρα, καληνύχτα είναι η ώρα τέτοια που δεν ξέρω τι να πω …

Μερικές νιφάδες χιόνι συνοδεύουν τον Φλεβάρη στο ξεκίνημα του. Ο δεύτερος μήνας του 2012.

Ένας νέος μήνας που ελπίζω να είναι καλός και όμορφος.

Γεμάτος και δημιουργικός

Και να φέρει στον καθένα και από κάτι όμορφο και διαφορετικό.

Έρχεται όπου να ‘ναι και ο Άγιος Βαλεντίνος…

Καλό μας μήνα :) Με υγεία αγάπη, χαρά, ευτυχία, τύχη, επιτυχία και ότι άλλου μπορεί να χωρέσει ο Φεβρουάριος στην τσάντα του και να μας φέρει!

1/2/2012

♔DƦάɱα QuƎeи♔

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Οι Κρυφές μου Σκέψεις” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved.

Ίσως για πάντα… μάλλον ποτέ!


Ο Αμερικανός κωμικός George Carlin είπε, “Υπάρχουν νύχτες που οι λύκοι είναι σιωπηλοί και μόνο το φεγγάρι ουρλιάζει”. Τέτοιο βράδυ είναι και το αποψινό!

Βρέχει και έχω κολλήσει το βλέμμα μου σε μία κολόνα της ΔΕΗ και βλέπω την βροχή να πέφτει πλάγια. Όταν αντιλαμβάνεται το κοίταγμα μου γίνεται πιο δυνατή, σαν να προσπαθεί να μου πει πως θέλει να κλείσω την κουρτίνα και να κοιτάξω την δουλειά μου, μα κάνω πως δεν κατάλαβα τι εννοεί.

Αν το μυαλό μου είναι τοπίο και οι σκέψεις μου χιόνι, σε λίγο θα το στρώσει και το έδαφος θα γίνει γλιστερό και επικίνδυνο. Μα δεν ξέρω αν τελικά είναι επικίνδυνες οι σκέψεις μου ή οι άνθρωποι που μου τις δημιουργούν. Τέλος πάντων, θα δείξει.

Την ώρα που η Νύχτα πλησιάζει αυτές τις σκέψεις και τις σκεπάζει με ένα πάπλωμα ατόφιου ουρανού, εγώ αναρωτιέμαι υπάρχει κάτι που να την φοβίζει; Κάτι που στο άκουσμα του ακόμα και η αγέρωχη μορφή της να τρέμει. Δεν μπορεί θα υπάρχει, κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες ακόμα και τα σίδερα λυγίζουν.

Το ροζ στυλό μου, τρέχει αλαφιασμένο στο άσπρο χαρτί που ομορφαίνουν αυτές οι οριζόντιες μπλε γραμμές για να καταγράψει τις εικόνες που σχηματίζει το μυαλό μου και στέλνει με μικρά γραμματάκια στο στόμα μου. Μα νιώθω πως ίσως δεν προλάβει. Κάποιες φορές κιόλας τα παρατάει για να πάρει ανάσες και μετά συνεχίζει δυναμικά.  Άλλες πάλι παραπατά μέσα στην βιασύνη του και εγώ κρατιέμαι να μην γελάσω, μα το θαυμάζω κατά βάθος! Μου αρέσει που δεν τα παρατάει εύκολα.

Αφήνω την φαντασία μου στο έλεος του ανέμου του ταξιδευτή, να την πάει εκείνος εκεί που πρέπει, μάλλον όχι!! Να την πάει, εκεί που θέλει, γιατί “πρέπει” η φαντασία ούτε λογάριασε, ούτε θα λογαριάσει. Οι ψίθυροι του αέρα, ακουστικές αντανακλάσεις σε ένα διάφανο γυάλινο κόσμο, σχηματίζουν μια μελωδία που υπνωτίζει και γητεύει τον ανυποψίαστο περαστικό που περπατά στο πεζοδρόμιο, κρατώντας μια ομπρέλα κόκκινη, άσπρη, μαύρη που θα τον προστατέψει από την βροχή. Από τη ζωή τι θα σε προστατέψει φίλε μου; Οι στάλες της βροχής είναι ακίνδυνες, των ματιών σου να φοβάσαι!

Κι αφού ξεχείλισαν αυτό το τετράδιο τα συναισθήματα, με τις μουτζούρες, με τις σκέψεις και τα λάθη τους, λέω να το κλείσω να πάει στο διάολο. Μπα απλά θα σκίσω την σελίδα. Πάει, σκέψη ήταν και έσβησε. Έλα μωρέ εδώ σβήνουν οι Έρωτες, εδώ τελειώνουν οι αρχές, εδώ “ξεφτίζουν” οι άνθρωποι, η σελίδα θα μας πειράξει;!

Το βλέμμα μου πήγε άθελα του στο τέλος του ουρανού εκεί που τα αστέρια είχαν μαζευτεί σε ένα σχήμα ακανόνιστο σαν οπαδοί προσηλωμένοι που μετέχουν σε μυστικιστική τελετή. Γύριζαν τα μάτια μου και έψαχναν μήπως αναγνωρίσουν τις ευχές που ήταν γραμμένες στο καθένα από αυτά ή τουλάχιστον τον αποστολέα μα η αναζήτηση ήταν μάταιη, έκρυβαν τις ταυτότητες τους πίσω από μάσκες σύννεφων και ήταν αρκετά μακριά για να ταξιδέψει στους διαδρόμους του ανέμου η ψαλμωδία και να ακούσω κι εγώ.

Μία Ελπίδα που καθόταν δίπλα στο Φεγγάρι και είδε τι προσπαθούσα να κάνω, έριξε σκάλα μεταξένια, κεντημένη με αστερόσκονη που ξεκινούσε δεν έβλεπα καθαρά από που, αλλά τέλειωνε στο παράθυρο μου. Μου χτύπησε το τζάμι και με ρώτησε…

-Γιατί αγωνιάς γλυκιά μου;

-Για το αύριο.

-Γιατί; Προσμένεις να σου φέρει κάτι;

-Ναι του το ‘χω ζητήσει. Λες να το ξέχασε;

-Όχι μην φοβάσαι, δεν ξεχνά. Αυτό που ζήτησες θα το περιμένεις; Λες να κρατήσει;;

-Ίσως για πάντα… μάλλον ποτέ!

Την ώρα που έκλεινα το κείμενο, το ράδιο έπαιζε ένα τραγούδι της Τάνιας Τσανακλίδου, το πάτωμα και ένιωσα την ανάγκη να παραθέσω δύο στίχους αυτού του τραγουδιού :

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια

☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΟΣΜΕ

☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮

Στην μαγεία αυτής της νύχτας,

σκέψη σε χάνω, μην απομακρύνεσαι…

Και εσύ ψυχή που ξενυχτάς,

μην επηρεάζεσαι, δεν έχεις μάθει να υποκρίνεσαι…

Έχει αέρα, και η φωτιά φουντώνει,

οπότε στην φλόγα της Νύχτας όλα ρίχ’ τα…

και αφού καούν, στις στάχτες ζωγράφισε

μια γλυκιά Καληνύχτα!!

21/1/2012

♔DƦάɱα QuƎeи♔

 

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Οι Κρυφές μου Σκέψεις” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved.

Κι όμως…


Νύχτα. Μια “γυναίκα” που επιλέγει να φορά τα ίδια ρούχα κάθε φορά που ξεπροβάλλει από τα βάθη της Θάλασσας…

 Μαύρο βελούδο, ένα χρυσαφικό στο λαιμό που σου τραβά την προσοχή και στο κορμί της χρυσά στρας σε σχήμα αστεριών, σαν τατουάζ,  για να σπάνε την μονοτονία.

Ωραία “γυναίκα”, γεμάτη μυστικά και υποσχέσεις.

Σε μαγεύει με το που την κοιτάς.

Μυστήρια ωστόσο, γι αυτό λίγο, έστω και κατά βάθος την φοβάσαι.

Κι όμως τόσο ιδιαίτερη που σε κάνει και πάλι να την αναζητάς.

Σε προκαλεί, αυτό  ξέρει καλά πως να το κάνει.

Αγαπά τον Έρωτα, όμως εκείνος συχνά αδιαφορεί.

Την αγαπά ο Πόνος, οπότε εκείνη συχνά τον αγκαλιάζει για να μην μένει μόνη.

Ούτε και η Νύχτα δεν την αντέχει την μοναξιά με ακούς;

Άκουσε. Κατάλαβε. Και… κλάψε!

Όποιος καταδικάζει μια ψυχή στην μοναξιά, είναι εγκληματίας και καταδικάζεται να ζει το έγκλημα του σε επανάληψη και κάπου ανάμεσα σε αυτή την συνεχή χρονική “φυλακή” να φωνάζει “μετανιώνω ζωή, συγχώρεσε με, δεν ήξερα!”.

Την άκουσα να μου το φωνάζει μια μέρα, μα δεν έδωσα σημασία, με περιγελά σκέφτηκα!

Κι όμως…

Ένα τυχαίο άγγιγμα μέσα στο σκοτάδι, ένα βλέμμα σου και το μόνο που θυμάμαι είναι εκείνο το φιλί.

Είχε κλείσει μέσα του μία μπουκιά από την αμβροσία των θεών, αύρα παραδείσου και γεύση αμαρτίας.

Το ένιωσα. Είχε κλέψει ένα εκατοστό του ουρανού και μια σταγόνα θάλασσα.

Και στην αλμύρα των χειλιών σου, ένιωσα τον άνεμο να παγώνει το δάκρυ.

Κρύφτηκε μέσα μου αυτό το φιλί, σαν ένας θησαυρός επικής αξίας που μου ζητούσε να τον προστατεύσω από διαφόρους τυχοδιώκτες.

Σε ρώτησα το όνομα σου, μα ήταν η ένταση τέτοια που η φωνή σου είχε κρυφτεί.

Το έγραψες στην καρδιά μου. Ανυπόμονα διάβασα, “Έρωτας”.

Κοινό όνομα σου είπα, πως να σε λέω για να ξεχωρίζεις;

Είμαι το άλλο σου μισό, οπότε πες με όπως θες. Απλά άσε με να είμαι αυτό που είμαι…

Δικός σου!

Γι αυτό αγαπώ αυτή την “γυναίκα”. Γιατί μπροστά της σε ερωτεύτηκα.

_______★*☆*★* _________
Καληνύχτα Κόσμε!

_______★*☆*★*_________

8/1/2012

♔DƦάɱα QuƎeи♔

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Οι Κρυφές μου Σκέψεις” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved.

Καληνύχτα… σε σένα!


Σε σένα που μου έλειψες χθες,

Σε σένα που περιμένω να ρθεις τώρα,

Σε σένα που θα ονειρευτώ απόψε,

Σε σένα που θα ζητήσω αύριο,

Σε σένα που θα θέλω πάντα…

Σε σένα στέλνω την πιο αθώα καληνύχτα μου να την αποπλανήσεις στα όνειρα σου και να μου την στείλεις πίσω με μια ανταπόδοση της δικής σου Καληνύχτας. Ή απλά με ένα χαμόγελο.

Όνειρα γλυκά όσο αυτά που θα κάνουμε στο μέλλον!

_______★*☆*★* _________

Καληνύχτα Κόσμε!

_______★*☆*★*_________

17/11/2011

♔DƦάɱα QuƎeи♔

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Οι Κρυφές μου Σκέψεις” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved.

Και αφού “ξημέρωσε” και απόψε η Νύχτα… Καληνύχτα Κόσμε!


Η μέρα απόψε έκανε ζημιές και η Νύχτα αντί να καθαρίσει τα μαύρισε όλα. Έτσι, για να μην φαίνεται ο λεκές και της χαλάει την ομορφιά. Σκέφτομαι, φοβάμαι, ονειροβατώ και πάλι από την αρχή.

Ο Paulo Coelho είχε πει : Δεν έχει σημασία το πόσα χρόνια κουβαλάμε πάνω μας.  Όταν πέσει η νύχτα, φέρνει μαζί της φόβους που είναι κρυμμένοι στην ψυχή μας από τότε που ήμασταν παιδιάκαι είχε τόσο μα τόσο δίκιο.

Φοβάμαι να ξαναζήσω αυτή την ιστορία. Την διάβασα, την λάτρεψα και έκλαψα στο τέλος μα δεν θέλω να την θυμάμαι. Δεν είχα ώριμη σκέψη τότε, ήτανε νωρίς και όμως κατάφερα να ανταπεξέλθω. Αυτό που θέλω όμως τώρα είναι στο αποκορύφωμα του Δράματος μου να αποσυρθώ στα διαμερίσματα μου και να μείνω εκεί χαμένη στα δικά μου όνειρα που εγώ σκότωσα για να μην με προδώσουν και όταν τα άκουσα να ξεψυχούν νομίζω πέθανα και εγώ μαζί τους.

Μέχρι τώρα κράταγα κλεισμένη σε πολύτιμο κουτί, μαγικό θα το έλεγες μια ελπίδα για σωτηρία μα η λύτρωση ακόμα και στην αρχαία τραγωδία έρχεται στο τέλος. Σε μένα δεν ήρθε, αντίθετα λεηλάτησαν την ελπίδα μου, την εξευτέλισαν και την άφησαν γυμνή στους δρόμους της πόλης να εκλιπαρεί για θάνατο για να γλιτώσει το αέναο μαρτύριο του απραγματοποίητου.

Αφελές έτσι; Να φτιάχνεις μανιωδώς μια ουτοπία αναμένοντας στα αλήθεια η ψευδαίσθηση σου να πάρει σάρκα και οστά. Παιδικό, όμορφο μα καθόλου εφικτό. Συγκεντρώνομαι λοιπόν και σκέφτομαι έναν στίχο της Celine Dion “ my heart will go on” θα ίσχυε αλλά την καρδιά μου πλέον την απαρτίζουν, θρύψαλα συναισθημάτων σε ακανόνιστα μεγέθη και σχήματα που τα ενώνουν κάποιες αναμνήσεις όμως δεν είναι ισχυρές και φαίνονται τα κενά. Δεν αξίζει λοιπόν αυτό να πάει παρακάτω.

Θα ζήταγα μια τζούρα ζωής ακόμα έτσι, για να δω τι άλλο θα ξεπροβάλλει από το Κουτί της Πανδώρας, μα εσένα Ζωή δεν μ’ αρέσει να σου ζητάω χάρες! Με φοβίζεις πιο πολύ και από τον Θάνατο. Εκείνος θα με σκοτώσει μια φορά, εσύ με πεθαίνεις σιγά σιγά σε ένα κυνήγι θησαυρού με έπαθλο την ευτυχία.

Μένω λοιπόν εδώ παρέα με την πίστη μου, σε ένα τόπο άγνωστο που στέκεται για Ιθάκη μου και που κανείς ποτέ δεν θα τον βρει για να τον αμαυρώσει. Μένω εδώ, να αρμενίζω σε μια θάλασσα από όνειρα δικά μου που κέντησα σε στιγμές ενάρετες και αληθινές, χαζεύοντας ένα βυθό από συναισθήματα και σε τούτη την θάλασσα θα πνίξω ότι κακό και αν έρθει. Μένω και περιμένω τα δέντρα εδώ να βγάλουνε καρπούς και να μου χαρίσουν ευφορία στην ψυχή μου. Μένω να αγναντεύω αυτόν τον έναστρο ουρανό που θα γίνει κουβέρτα και θα σκεπάζει τον καημό μου κάθε βράδυ. Μένω εδώ και σου στέλνω χαιρετίσματα για να θυμάσαι πως υπάρχω απλά δεν θέλω να με βρεις.

Και αφού “ξημέρωσε” και πάλι η Νύχτα ….

_______★٠•●♥●•٠★ _________
Καληνύχτα Κόσμε!

_______★٠•●♥●•٠★_________

 16/10/2011

♔DƦάɱα QuƎeи ♔