οι κρυφες μου σκεψεις

Αυτό που ψάχνουν οι … χρήστες στα blogs! #1


pizap.com13861040614841Όπως όλοι οι bloggers ξέρετε (του wordpress τουλάχιστον), στα στατιστικά μας στοιχεία, έχουμε την δυνατότητα να δούμε τι λέξεις – κλειδιά, αναζητούν οι χρήστες. Έχετε ποτέ κάτσει να παρατηρήσετε αυτές τις λέξεις κλειδιά; Εγώ το έκανα και η αλήθεια είναι ότι κάποιες με έκαναν και γέλασα.

Φυσικά οι αναζητήσεις είναι ανώνυμες και γι αυτό θα παρουσιάσω και κάποιες φωτογραφίες παρακάτω.

Θέλω όμως να καταστήσω σαφές πως ο χαρακτήρας του post δεν είναι κοροϊδευτικός ή προσβλητικός, είναι απλά αστείος και έχει σκοπό την διασκέδαση και μόνο.

Οι εικόνες που θα μπορούσα να βάλω πολλές, αλλά ενδεικτικά επέλεξα τα πιο ωραία και τα παραθέτω παρακάτω!

  •  Πως πουλάς την ψυχή σου στον διάβολο?  (Δεν συμφέρει. Δεν την πουλάς!)
  • Τι θα ένιωθα αν μου έπιανες τα πόδια (Δεν ξέρω, γιατί κάποιος υπέθεσε πως θα μπορούσα να δώσω απάντηση σε αυτό το ερώτημα αφού δεν μου δίνουν και βασικές πληροφορίες τύπου, ποιος θα έπιανε τα πόδια, ποιανού τα πόδια, τι σχέση υπάρχει κτλ.)
  • Την πάτησα στο κεφάλι ( Η βία δεν είναι λύση! Όχι βία!)
  • Μ’αγαπάς? («Βλέπω… βλέπω… αχ, δεν βλέπω … ένα σύννεφο μπαίνει μπροστά μου και δεν βλέπω.Βγάλτε κυρία μου ένα πεντακοσάρικο και κάντε αέρα».[από σκηνή της αείμνηστης Ρένας Βλαχοπούλου])
  • Η φίλη μου προσπαθεί να μου κλέψει την ζωή μου (Μας έκαψε “Η ζωή της άλλης” σας λέω, μας έκαψε!)
  • Ευχές γενεθλίων για κάποιον που έχει πεθάνει (Πιστέψτε με, δεν θα τις χρειαστεί ο συγχωρεμένος, -η)
  • Τι σημαίνει πουλάω την ψυχή μου στο διάβολο ( Και επιμένουν να με ρωτούν επί του θέματος. Δεν ξέρω γιατί. Εγώ είμαι αθώα!)
  • Από ποιον προέρχονται τα σκουπίδια ( Από τα ΜΜΕ! Και κατ’ επέκτασιν από τον άνθρωπο!)
  • Πουλάω την ψυχή μου στον Διάβολο (Μην ξεχάσεις να πάρεις απόδειξη. I’ll see you on Hell my friend!)
  • Με χωρίζει συνέχεια δεν ήξερε τι ήθελε (Γυναίκες φίλε μου, γυναίκες! / Άντρες πεταμένα λεφτά!)
  • Και απλά μετά κρύψαμε το πτώμα ( Εγώ πάντως δεν ξέρω τίποτα για το φόνο, το ορκίζομαι, φιλάω και σταυρό)
  • Όποτε μπορείς πάρε με να σου πω … τι απαντάμε (Δεν έχουμε κάρτα, οπότε απλά δεν απαντάμε! So easy:P)
  •  Θα τον περιμένω αλλά θα έρθει? (Κοίτα, περίμενε ένα τέταρτο και μετά φύγε, μην φανείς και απελπισμένη είπαμε…)
  • Πως μπορείς να μισείς κάποιον που αγάπησα ( Άνετα! Προφανώς κάτι μου έκανε και ήταν χοντρό)
  • Η αγάπη μού τέλειωσε (Εμένα το γάλα)
  • Ονόματα φιδιών (Διαμαντής είναι το πιο γνωστό, αλλά ξέρεις πόσους Νίκους, Γιώργους, Θανάσηδες, Μαρίες, Έλσες, κτλ ήξερα εγώ που αποδείχτηκαν φίδια; – Κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι εντελώς συμπτωματική-)
  • Πως θα σε ξυπνήσω (Μην το κάνεις αυτό το μοιραίο λάθος. Μη!)
  • Πως θα σταματήσω να κάνω λάθη ( Δεν θα σταματήσεις, get over it)
  • Αν ήμουν ο Οδυσσέας τι θα έκανα για να ξεφύγω ( Εσύ είσαι ο πολυμήχανος εμένα ρωτάς οεο?)
  • Πότε θα κάνω παιδί μέλλον δωρεάν (Αχ, εγώ πότε θα γίνω μάνα; Πάντως μέλλον και δωρεάν δεν πάνε μαζί, τίποτα δεν θα ‘ναι δωρεάν στο μέλλον και το οξυγόνο θα πληρώνεις…)
  • Αστεία λόγια για ύπνο (Καλά με δουλεύετε; Δεν υπάρχει τίποτα αστείο σχετικά με τον ύπνο. Σεβασμός στον ύπνο και τους υπναράδες)
  •  Είμαι κομμάτια (Κι εγώ my friend, κι εγώ!)

29/3/2012

♔DƦάɱα QuƎeи♔

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Οι Κρυφές μου Σκέψεις” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved.

Ένα ψέμα για να βγει η μέρα …


Χθες το βράδυ κάθισα να δω ένα επεισόδιο από μια αγαπημένη μου σειρά. Μου έχει συμβεί πολλές φορές να κοιτάζω την οθόνη, μα να βλέπω τις σκέψεις στο μυαλό μου αντί για την ταινία και μετά χρειάζεται να την ξαναδώ. Από αυτές τις φορές ήταν και η χθεσινή.

Είναι περίεργος ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι καμιά φορά την ζωή. Μία χαμογελώ γιατί είναι ένα μεγάλο δώρο και μία κατσουφιάζω και βλέπω ακόμα και στις πιο ευτυχισμένες στιγμές μια ομίχλη μελαγχολίας. Όταν συναντώ αυτή την μελαγχολία θέλω να γράψω γιατί μου βγαίνει να μιλήσω, μα πολλές, πάρα πολλές φορές δεν ξέρω πως να τα πω. Είναι αστείο πώς καμιά φορά με δυο – τρεις λέξεις μιλάς για όλου του κόσμου την σοφία και άλλες πάλι χρησιμοποιείς χίλιες λέξεις και στην ουσία δεν λες τίποτα.

Πήρα τηλέφωνο την κολλητή μου λίγο πριν αφήσω μια αναίτια θλίψη να με συνεπάρει σε ένα δικό της ταξίδι. Της είπα πως είμαι πεσμένη και άρχισα να της εξηγώ τι με προβληματίζει.

-Δεν ξέρω κοριτσάκι η συζήτηση σηκώνει κρασί και τσιγάρα.

-Μα δεν καπνίζεις…

-Μα γι αυτό το λέω!

Ξέσπασα σε γέλια και γέλαγα τόσο δυνατά μα τόσο δυνατά λες και προσπαθούσα να με πείσω πως μπορώ να τα καταφέρω. “Είναι εύκολο να γελάσεις, να είδες ; Τα κατάφερες”. Μα όσο και αν προσπαθώ κάτι λείπει το νιώθω! Προχθές σε μια κουβέντα είπα πως “Τα μεγαλύτερα χαμόγελα προέρχονται από ψυχές που κατά βάθος κλαίνε. Όμως εκεί φαίνεται η δύναμη, στο να βγει η μέρα και κυρίως η νύχτα. Και κάποια στιγμή το δήθεν φεύγει απ’ το χαμόγελο και μένει η ουσία…” και είναι από τις λίγες φορές που ταυτίστηκα με αυτό που έγραψα τόσο πολύ.

Σκέψου πόσες φορές δεν ήσουν καλά και είπες ψέματα πως είσαι, γιατί δεν ήθελες να το συζητήσεις, γιατί νόμιζες πως ήταν παροδικό, γιατί δεν ήθελες να τους ανησυχήσεις. Πολλά τα γιατί, το γεγονός ίδιο. Είπες ψέματα, φόρεσες τα χείλη σου ένα απ’ άκρη σε άκρη ψεύτικο χαμόγελο, και προσποιήθηκες πως είσαι καλά. Γιατί αυτό το συνηθισμένο ψέμα το λέμε όλοι με τόσο ευκολία ρε γαμώτο;

Ο χρόνος πάντα μας μιλά μέσα από τις στιγμές που καταφέρνει να μας δώσει. Μα σε αυτή την φάση θα ήθελα να του δώσω εγώ κάποιες στιγμές να σχολιάσει. Και οι άλλοι όμως που σου λένε πάντα “πρόσεξε ποτέ να μην συμβιβαστείς στην ζωή σου”απίστευτοι έτσι; Ναι μα μπροστά στο αδιέξοδο κανείς δεν ήρθε να μου πει ρε παιδιά σπάσε τον τοίχο, αποδέξου το μου είπατε.

Postαρα προχθες στην σελίδα που έχει ένας φίλος, ένα τραγούδι του Σαββόπουλου το “άδεια μου αγκαλιά“. Και έγραψα μια σκέψη : “Όποτε ακούω αυτό το τραγούδι σκύβω το κεφάλι γιατί… δεν ξέρω γιατί! Ίσως να μου θυμίζει πράγματα που ούτε και εγώ δεν θέλω να σκέφτομαι. Είναι μεγάλο σχολείο η μοναξιά μα πόση γνώση να αντέξεις; Και να την χρησιμοποιήσεις που; Σε έρημους δρόμους που αραιά και που περπατά καμιά ανάμνηση; Μια αγκαλιά είναι ένας μικρός παράδεισος, η απουσία της όμως είναι μια μεγάλη Κόλαση!” Ίσως τελικά ο παράδεισος να είναι γεμάτος αγγέλους γιατί δεν βλέπω πολλούς εδώ και η κόλαση να είναι άδεια και οι διάβολοι να σκορπίστηκαν τριγύρω.

Σε ρωτάω τώρα Καρδιά μου, τα είπες αυτά που ήθελες; Ξαλάφρωσες για σήμερα; Σιωπή. Να τα τώρα τα δικά μας τα γνώριμα. Ου ναι εμείς έχουμε κάνει άπειρους διάλογους με φόντο την σιωπή. Και εκείνη άπειρες φορές βοήθησε τα δάκρυα να βρουν τις λέξεις  για να πουν τα όσα πρέπει, μέσα από την ένταση τους.

-Εντάξει προχώρα μας ζάλισες. Το τι κάνει μια Καρδιά δεν πρέπει να το λες.. εγώ ήθελα να σου πω τα συναισθήματα μου επειδή σου ανήκω και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου.

Τώρα να της πω πως ποτέ δεν μου ανήκε ποτέ; Που μακάρι δηλαδή να είχα έναν τίτλο ιδιοκτησίας. Θα την πούλαγα και θα ησύχαζα…

7/2/2012

♔DƦάɱα QuƎeи♔

 

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Οι Κρυφές μου Σκέψεις” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved.

Ίσως για πάντα… μάλλον ποτέ!


Ο Αμερικανός κωμικός George Carlin είπε, “Υπάρχουν νύχτες που οι λύκοι είναι σιωπηλοί και μόνο το φεγγάρι ουρλιάζει”. Τέτοιο βράδυ είναι και το αποψινό!

Βρέχει και έχω κολλήσει το βλέμμα μου σε μία κολόνα της ΔΕΗ και βλέπω την βροχή να πέφτει πλάγια. Όταν αντιλαμβάνεται το κοίταγμα μου γίνεται πιο δυνατή, σαν να προσπαθεί να μου πει πως θέλει να κλείσω την κουρτίνα και να κοιτάξω την δουλειά μου, μα κάνω πως δεν κατάλαβα τι εννοεί.

Αν το μυαλό μου είναι τοπίο και οι σκέψεις μου χιόνι, σε λίγο θα το στρώσει και το έδαφος θα γίνει γλιστερό και επικίνδυνο. Μα δεν ξέρω αν τελικά είναι επικίνδυνες οι σκέψεις μου ή οι άνθρωποι που μου τις δημιουργούν. Τέλος πάντων, θα δείξει.

Την ώρα που η Νύχτα πλησιάζει αυτές τις σκέψεις και τις σκεπάζει με ένα πάπλωμα ατόφιου ουρανού, εγώ αναρωτιέμαι υπάρχει κάτι που να την φοβίζει; Κάτι που στο άκουσμα του ακόμα και η αγέρωχη μορφή της να τρέμει. Δεν μπορεί θα υπάρχει, κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες ακόμα και τα σίδερα λυγίζουν.

Το ροζ στυλό μου, τρέχει αλαφιασμένο στο άσπρο χαρτί που ομορφαίνουν αυτές οι οριζόντιες μπλε γραμμές για να καταγράψει τις εικόνες που σχηματίζει το μυαλό μου και στέλνει με μικρά γραμματάκια στο στόμα μου. Μα νιώθω πως ίσως δεν προλάβει. Κάποιες φορές κιόλας τα παρατάει για να πάρει ανάσες και μετά συνεχίζει δυναμικά.  Άλλες πάλι παραπατά μέσα στην βιασύνη του και εγώ κρατιέμαι να μην γελάσω, μα το θαυμάζω κατά βάθος! Μου αρέσει που δεν τα παρατάει εύκολα.

Αφήνω την φαντασία μου στο έλεος του ανέμου του ταξιδευτή, να την πάει εκείνος εκεί που πρέπει, μάλλον όχι!! Να την πάει, εκεί που θέλει, γιατί “πρέπει” η φαντασία ούτε λογάριασε, ούτε θα λογαριάσει. Οι ψίθυροι του αέρα, ακουστικές αντανακλάσεις σε ένα διάφανο γυάλινο κόσμο, σχηματίζουν μια μελωδία που υπνωτίζει και γητεύει τον ανυποψίαστο περαστικό που περπατά στο πεζοδρόμιο, κρατώντας μια ομπρέλα κόκκινη, άσπρη, μαύρη που θα τον προστατέψει από την βροχή. Από τη ζωή τι θα σε προστατέψει φίλε μου; Οι στάλες της βροχής είναι ακίνδυνες, των ματιών σου να φοβάσαι!

Κι αφού ξεχείλισαν αυτό το τετράδιο τα συναισθήματα, με τις μουτζούρες, με τις σκέψεις και τα λάθη τους, λέω να το κλείσω να πάει στο διάολο. Μπα απλά θα σκίσω την σελίδα. Πάει, σκέψη ήταν και έσβησε. Έλα μωρέ εδώ σβήνουν οι Έρωτες, εδώ τελειώνουν οι αρχές, εδώ “ξεφτίζουν” οι άνθρωποι, η σελίδα θα μας πειράξει;!

Το βλέμμα μου πήγε άθελα του στο τέλος του ουρανού εκεί που τα αστέρια είχαν μαζευτεί σε ένα σχήμα ακανόνιστο σαν οπαδοί προσηλωμένοι που μετέχουν σε μυστικιστική τελετή. Γύριζαν τα μάτια μου και έψαχναν μήπως αναγνωρίσουν τις ευχές που ήταν γραμμένες στο καθένα από αυτά ή τουλάχιστον τον αποστολέα μα η αναζήτηση ήταν μάταιη, έκρυβαν τις ταυτότητες τους πίσω από μάσκες σύννεφων και ήταν αρκετά μακριά για να ταξιδέψει στους διαδρόμους του ανέμου η ψαλμωδία και να ακούσω κι εγώ.

Μία Ελπίδα που καθόταν δίπλα στο Φεγγάρι και είδε τι προσπαθούσα να κάνω, έριξε σκάλα μεταξένια, κεντημένη με αστερόσκονη που ξεκινούσε δεν έβλεπα καθαρά από που, αλλά τέλειωνε στο παράθυρο μου. Μου χτύπησε το τζάμι και με ρώτησε…

-Γιατί αγωνιάς γλυκιά μου;

-Για το αύριο.

-Γιατί; Προσμένεις να σου φέρει κάτι;

-Ναι του το ‘χω ζητήσει. Λες να το ξέχασε;

-Όχι μην φοβάσαι, δεν ξεχνά. Αυτό που ζήτησες θα το περιμένεις; Λες να κρατήσει;;

-Ίσως για πάντα… μάλλον ποτέ!

Την ώρα που έκλεινα το κείμενο, το ράδιο έπαιζε ένα τραγούδι της Τάνιας Τσανακλίδου, το πάτωμα και ένιωσα την ανάγκη να παραθέσω δύο στίχους αυτού του τραγουδιού :

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια

☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΟΣΜΕ

☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮

Στην μαγεία αυτής της νύχτας,

σκέψη σε χάνω, μην απομακρύνεσαι…

Και εσύ ψυχή που ξενυχτάς,

μην επηρεάζεσαι, δεν έχεις μάθει να υποκρίνεσαι…

Έχει αέρα, και η φωτιά φουντώνει,

οπότε στην φλόγα της Νύχτας όλα ρίχ’ τα…

και αφού καούν, στις στάχτες ζωγράφισε

μια γλυκιά Καληνύχτα!!

21/1/2012

♔DƦάɱα QuƎeи♔

 

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Οι Κρυφές μου Σκέψεις” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved.

Έπρεπε κάπου να τα πω για να τα ακούσω κι εγώ…


Υπολόγισα πως έχω ζήσει είκοσι ένα χρόνια, εφτά μήνες και δεκαπέντε ημέρες! Γεννήθηκα ένα πρωινό Πέμπτης και έχω βιώσει συνολικά από την πρώτη φορά που άνοιξα τα μάτια μου και κλήθηκα να αντιμετωπίσω τον χρόνο σε ένα άνισο πόλεμο, 259,73 μήνες ,  7.900,01 ημέρες, 189.600, 25 ώρες και 11.376.014,93 λεπτά ακριβώς. Καλά όχι ακριβώς, σίγουρα κάποια λεπτά δεν τα μέτρησα όσο έγραφα το κείμενο.

Είναι αστείο έτσι;! Μια ολόκληρη ζωή με χαρές, λύπες, απογοητεύσεις, αμήχανες καταστάσεις μπορεί να χωρέσει σε μερικούς αριθμούς. Δεν ξέρω πόσα χρόνια θα ζήσω ακόμα, ελπίζω και εύχομαι πολλά, γιατί δεν έχω πραγματοποιήσει ούτε τα μισά από όσα ονειρεύτηκα. Κι αν μη τι άλλο πιστεύω πως στην ζωή πρέπει να βάζεις στόχους και να τους εκπληρώνεις γιατί αλλιώς δεν έχει νόημα να ζεις. Είναι σαν ένα παιχνίδι, αν δεν βάλεις στόχο ένα level, τότε θα παίζεις παθητικά και ίσως να χάσεις. Η διαφορά με την ζωή είναι ότι δεν μπορείς να ξαναπάρεις το παιχνίδι από την αρχή. Μπορείς φυσικά να αλλάξεις τις επιλογές αλλά όχι να μηδενίσεις τον χρόνο.

Αν κάτι έχω μάθει στα είκοσι ένα χρόνια, τους εφτά μήνες και τις δεκαπέντε ημέρες που περπατάω πάνω στην Γη και αναπνέω το οξυγόνο της είναι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο πόσο μάλλον οι ευκαιρίες. Καλό θα ήταν λοιπόν να παραμερίζεις τον εγωισμό, τις τεχνικές και τα κόλπα και να εκφράζεις τα συναισθήματα σου στους ανθρώπους γύρω σου. Αν θες να πεις “Σ’αγαπώ” στην κοπέλα σου, αν θες να πεις “συγνώμη” στον φίλο σου, αν θες να δώσεις μια αγκαλιά στην μαμά σου κάνε το όσο μπορείς. Πράξε και πες αυτά που νιώθεις, είναι καλύτερα να μετανιώνεις για πράγματα που έκανες παρά για το αντίθετο.

Και ονειρέψου. Μ’ακούς; Πλέξε όνειρα από μετάξι και τύλιξε τις ελπίδες σου με αυτά. Προστάτευσε την καρδιά σου και παράλληλα άσε την ανοιχτή για να βρίσκουν οι άνθρωποι ένα αισθηματικό θέρετρο που θα τους υπενθυμίζει την μαγεία της ζωής. Κολύμπησε στους απύθμενους βυθούς των φόβων σου και καταπολέμησε τους στο στοιχείο τους. Και όταν το κάνεις, νιώσε ελεύθερος και κατέκτησε τις πιο υψηλές κορυφές των προσδοκιών σου.

Εισέπνευσε ευτυχία και μοίρασε και στους άλλους για να έχουν καβάτζα στις δύσκολες στιγμές. Σε κάθε ανθρώπινη οντότητα αντιστοιχεί μια ορισμένη ποσότητα οξυγόνου, η ευτυχία εξαρτάται. Κυμαίνεται σε υψηλά ή χαμηλά επίπεδα ανάλογα με τις προσδοκίες, τις πεποιθήσεις και τις επιλογές του κάθε ατόμου.

Και αγάπησε φίλε μου. Αγάπησε μέχρι εκεί που οι ταχύτητες της καρδιάς σου θα τερματίσουν και η λογική σου θα παραληρεί. Και να ‘σαι παράλογος αρκεί να επιβεβαιώνεις την δική σου λογική. Μην σε νοιάζει, η λογική του κόσμου δεν σου προσφέρει τίποτα περισσότερο από ένα δήθεν καθωσπρεπισμό και μια υποκριτική σοβαροφάνεια που είθισται να είναι κοινωνικά αποδεκτή και ευπρόσδεκτη.

Μα μην μισείς, μην εκδικείσαι. Μην κατακλύζεις την ψυχή σου με αρνητικές δεσμεύσεις. Είναι μαρτύριο και θα σου καίει τις αμυχές και θα σου σφίγγεις τις αλυσίδες. Και με το αίμα των πληγών σου θα ζωγραφίζει ακατανόητα σύμβολα στους τοίχους της ψυχής σου που στην δική του γλώσσα θα δηλώνει χαρά και επευφημίες γιατί θα έχει καταφέρει να σου ξοδέψει τον χρόνο σε ανούσια μονοπάτια που τελικά δεν ήθελες να ακολουθήσεις αλλά παρασύρθηκες.

Και μην ξεχνάς να τον κοιτάς τον κόσμο να μην τον βλέπεις. Κοίτα βαθιά στα πρόσωπα που σου γελούν να καταλάβεις από που πηγάζει το γέλιο τους και στα δάκρυα που θα κυλήσουν μπροστά σου προσπάθησε να ανακαλύψεις που αποσκοπεί η πτώση τους. Μην γελιέσαι, μόνο γέλα. Για την ακρίβεια χαμογέλα. Το είδωλο σου θα φαίνεται πιο όμορφο στον καθρέφτη χαρούμενο. Και βοήθα όσο μπορείς γιατί κάθε χέρι που σου απλώνεται αν το κρατήσεις και το βοηθήσεις θα σου ζωγραφίσει και από ένα λουλούδι που θα ανθίσει στον κήπο της καρδιάς σου και θα τον κάνει όμορφο και να δείχνει και να είναι.

Φτιάξε μια ζωή, όπως την θες, όπως την αισθάνεσαι. Και αγκάλιασε την γιατί κι αυτή έναν φίλο αναζητά στους άγνωστους δρόμους ενός κριτή Χρόνου. Κανείς δεν ξέρει ποια είναι η ειμαρμένη του, οπότε ανέβα στα τρένα που νομίζεις πως θα σε πάνε στο παραμύθι σου και άσε τα παράπονα! Κι αν αγαπάς, θα σε αγαπήσει κι η Μοίρα και θα σε προσέχει.

Και ζήσε ρε φίλε, γιατί ξέρεις κάτι; Κάποια στιγμή και η ζωή πεθαίνει.

Τώρα εύλογα θα μου πεις γιατί στα λέω όλα αυτά. Μα είναι απλό. Έπρεπε κάπου να τα πω για να τα ακούσω κι εγώ…

☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΟΣΜΕ

☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮ ✩✩ ╰☆╮

15/1/2012

♔DƦάɱα QuƎeи♔

 

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog  “Οι Κρυφές μου Σκέψεις” . Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής. Copyright  Οι Κρυφές μου Σκέψεις® All rights reserved.