Μια παρομοίωση για την ζωή


Εσύ τι θα ήθελες να πεις για την ζωή; Πως θα την χαρακτήριζες; Με τι θα την παρομοίαζες;

Ένα όμορφο βράδυ σου εύχομαι κόσμε, γεμάτο όνειρα ταξιδιάρικα!


Ημερομηνία δημοσίευσης 6-8-14 @ 21:43
©2014 Marina Tsard
Οι Κρυφές μου Σκέψεις

Μια ιστορία για καληνύχτα!


 

364

Βρέχει. Η Νύχτα συνεπής στο ραντεβού της, βαδίζει στα ουράνια μονοπάτια και κάθε τόσο ρίχνει σκοτάδι απ’ τις τσέπες Της. Μόλις φτάνει στο τέλος της διαδρομής Της, κάθεται κάπου πιο μακριά απ’ το Φεγγάρι. Χαζεύει την πλάση -σκοτεινή – σε αποχρώσεις του μαύρου, που διασπώνται από τα φώτα των αστεριών, όπου στα μάτια Της είναι τόσο μεγάλα και στα δικά μας ακριβώς το αντίθετο: μικρά και ευαίσθητα. Και αφού ολοκληρώνει το ταξίδι στις σκέψεις Της, αργά μα δυναμικά, πηγαίνει κοντά στον γητευτή Της. Το μοναδικό ισχυρό φως που επιτρέπει την ώρα της κυριαρχίας Της να λάμψει, το Φεγγάρι.

Για μια στιγμή, ενώ είχε χαθεί μελαγχολικά στην αγκαλιά του Φεγγαριού, απ’ τους ψιθύρους της νυχτιάς, ξεχώρισε το τραγούδι μιας κοπέλας. Μια μελωδική προσευχή θα έλεγε κανείς, με στίχους από ελπίδες, όνειρα, πόνο, φόβους και μουσική που έκρυβε μέσα της έμπνευση από δάκρυα και “θέλω” αδύναμα. Ένιωσε την μοναξιά της, γιατί ξέρει τι σημαίνει μοναξιά. Ξέρει, τι είναι να έχεις χιλιάδες φώτα γύρω σου και εσύ να πνίγεσαι στο σκοτάδι σου. Ξέρει πως είναι, να υπάρχουν αστέρια πρόθυμα να πέσουν για εσένα και να πραγματοποιήσουν και τις πιο τρελές ευχές σου και εσύ να μην θες να ευχηθείς τίποτα.

 Κάποιοι λένε πως οι νύχτες είναι άψυχες, μα όποιος το σκέφτεσαι αυτό, δεν έζησε τις νύχτες του.

Στο άκουσμα της κοπέλας, λύγισε. Ήθελε πεισματικά να βρει τρόπο να την βοηθήσει, μα δεν ήξερε το πως. Εδώ δεν ήξερε πως να βοηθήσει τον εαυτό Της. Άκουγε το τραγούδι της και σπάραζε. Χαμένη μέσα στην στιγμή, άρχισε να ψελλίζει λέξεις, σε μια μελωδία παρόμοια με της κοπέλας. Αντήχησε το βάρος της ψυχής Της, μέχρι την τελευταία γωνιά της γης, εκεί που τα κύματα χτυπούν βράχια μοναχικά και οι ουρανοί έχουν μυστικά ανείπωτα.

Την άκουσε και το κορίτσι να τραγουδά. Για λίγο μάλιστα, οι “μοναξιές” τους συντονίστηκαν, σε ένα πρωτόγνωρο, κοσμοϊστορικό γεγονός.Σώπασε, άπλωσε τα χέρια της στα γόνατα της και τέντωσε τα αυτιά της για να ακούσει καλύτερα. Έκλεισε τα μάτια και άφησε αυτή την άγνωστη, απόκοσμη φωνή να την μαγέψει για τα επόμενα δευτερόλεπτα. Χαμογέλασε, έστω για λίγο δεν ήταν μόνη.

Η Νύχτα θα φύγει σιγά – σιγά και θα πάρει τα σκοτάδια για μαντήλι της. Καθώς ο Ήλιος θα ανυψώνεται μια μοναξιά λιγότερη θα στοιχειώνει τον κόσμο.

Ευχομαι σε όλους ένα όμορφο βράδυ, γεμάτο όνειρα ταξιδιάρικα!

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΟΣΜΕ!

 ΥΓ 1: Μαζί με το κείμενο, ακούστε και αυτό το τραγούδι! Η μελωδία του με συντροφεύει τις τελευταίες ώρες καθώς η βροχή σαρώνει τους δρόμους και οι βροντές και οι κεραυνοί τους ουρανούς.

ΥΓ2: Αφεθείτε στην βροχή, η μελαγχολία που προσφέρει είναι καμιά φορά καθαρτική!

ΥΓ 3: Οι καλές μου Boo & Eva μου έδωσαν βραβείο! Σας ευχαριστώ πολύ κορίτσια για την τιμή. Να είστε καλά!!!!Στις ερωτήσεις του βραβείου είχα απαντήσει παλιότερα. Η συμπληρωματική τους ερώτηση είναι :
“Ποια τρέλα έκανες στη ζωή σου και ακόμα δε μπορείς να πιστέψεις ότι εσύ το έκανες αυτό;”.

Η αλήθεια είναι ότι δεν κάνω τρέλες αν και είμαι αυθόρμητη. Πάντα σκέφτομαι πολύ πριν πράξω σε σοβαρά ζητήματα. Στα υπόλοιπα, ο εαυτός μου παραδόξως δεν με οδηγεί σε τρελιάρικες καταστάσεις – αστείες ναι, μα τρελιάρικες ιδιαίτερα όχι! -, μα ποτέ δεν λέω ποτέ. Έχω όλη την ζωή μπροστά μου!

Το κείμενο του βραβείο, μαζί με το update μπορείτε να το βρείτε εδώ.


Ημερομηνία δημοσίευσης  11-11-13 @ 19:23
©2013,2014 Marina Tsard
Οι Κρυφές μου Σκέψεις

Goodnight everyone


361
Τις τελευταίες ημέρες είμαι σκεπτική. Βλέπω πολλά, ακούω πολλά, λέω λίγα (τουλάχιστον λιγότερα από όσα θα ήθελα να πω) και σκέφτομαι. Σκέφτομαι πως υπάρχει πολύ κακία τριγύρω, πολύ ζήλια, αχαριστία, τόσα αρνητικά συναισθήματα. Ακούς συνέχεια, ένα “εγώ” να ψάχνει να βρει τρόπο να επιδείξει την ισχύ του. Για ένα “εγώ” ζούμε!
Και παρατηρώ και μια έντονη ανάγκη κριτικής: για τις επιλογές των άλλων, τις πεποιθήσεις, τις ζωές τους. Υποστηρίζουμε όλοι πως η ζωή είναι “μικρή” και όμως πολλοί την σπαταλούν, σχολιάζοντας και επικρίνοντας τους υπόλοιπους και όχι κοιτάζοντας πως θα ομορφύνουν τις στιγμές τους.
Αυτό που ξέρω εγώ, είναι πως στο τέλος της ημέρας, το μόνο που έχουμε ανάγκη, είναι αγάπη και κατανόηση. Και αυτά θα έπρεπε να δίνουμε απλόχερα.
Και ύστερα έρχεται η νύχτα, μες το μυστήριο και καταφέρνει να με παρασύρει στην μαγεία της. Μα πλέον ξέρω. Οι νύχτες δεν είναι αθώες, σε ξεγελούν, μεγεθύνουν τις σκέψεις σου και τα συναισθήματα σου και προσπαθούν να επιβληθούν.
Κάποιες φορές, ο βραδινός ουρανός με μελαγχολεί. Έτσι επιλέγω να σκέφτομαι πως όλα αυτά τα αστεράκια που αντικρίζω, είναι υπέροχες στιγμές που θα συμβούν και θα με μαγέψουν. Μικρά φωτάκια στα σκοτάδια μου.
Και χαμογελώ, για όσα πέρασαν και με δίδαξαν, για όσα ζω και με γεμίζουν, για όσα θα ‘ρθουν και θα με κάνουν ευτυχισμένη.


Και με ένα χαμόγελο αφήνω τον Μορφέα να με παρασύρει στα ταξίδια του. Να δω τι περιπέτειες θα ζήσουμε και απόψε…
Ένα όμορφο βράδυ, εύχομαι σε όλους γεμάτο όνειρα ταξιδιάρικα.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΟΣΜΕ!


Ημερομηνία δημοσίευσης  25-10-13 @ 20:44
©2013,2014 Marina Tsard
Οι Κρυφές μου Σκέψεις

Αύριο ξημερώνει μια πιο όμορφη ημέρα


360


Και είναι και αυτά τα βράδια, τα ήσυχα, τα αισθαντικά που σου μιλάνε ακόμα και όταν δεν θες να ακούσεις. Και σου λένε για τα παράπονα και τις αλήθειες τους και όλα όσα κρύβουν, σε ότι τέλος πάντων έχουν και μπορούν να αποκαλούν ψυχή. Και εσύ χάνεσαι στην απροσδόκητη κουβέντα, γιατί σκέφτεσαι τα δικά σου παράπονα, τις δικές σου αλήθειες, όλα όσα κρύβει η δική σου ψυχή.
Και όλα αυτά με φόντο το μαύρο της νύχτας. Σε ρυθμούς καρτερικούς, στιγμές γεμάτες συναισθήματα. Και ύστερα γυρνάς πλευρό και αναστενάζεις και αφήνεις με τον αναστεναγμό να φύγει ότι βάρος προσπάθησε σήμερα να στοιχειώσει την ψυχή σου.


Καληνύχτα κόσμε!
Αύριο ξημερώνει μια πιο όμορφη ημέρα…


Ημερομηνία δημοσίευσης  17-10-13 @ 21:05
©2013,2014 Marina Tsard
Οι Κρυφές μου Σκέψεις

Να χαθώ για μια στιγμή


359

Και καμιά φορά το μόνο που θες είναι να χαθείς στα φώτα. Να μπλοκάρεις τις σκέψεις και τον εαυτό σου για μια στιγμή και να αφεθείς. Να ταξιδέψεις για λίγο μέσα στην δική σου νιρβάνα και ύστερα να επανέλθεις.

Το μετά…

Τι σημασία έχει το μετά, θα έχεις ζήσει την στιγμή σου. Καμιά φορά ανησυχούμε τόσο για όσα θα γίνουν που προσπερνάμε τα όσα έγιναν.

Και όταν αυτό γίνεται συνήθεια, μας προσπερνά και η ζωή. Γιατί έχει μάθει να δίνει σημασία μόνο σε όσους την σέβονται και ξέρουν να την ζουν.

Η αλήθεια είναι ότι η ζωή είναι μικρή και πρέπει να ξέρουμε και να μπορούμε να την ζούμε. Μα κάποιες φορές μπερδευόμαστε, παρασυρόμαστε και αφήνουμε αρνητικά συναισθήματα να τυλίγουν με την ύπαρξη τους την καρδιά μας. Προβληματισμούς, φόβους, ανησυχίες και τόσα πολλά άλλα. Και ενώ αναγνωρίζουμε πως πρέπει να τα διώξουμε, επηρεαζόμαστε και δεν τα καταφέρνουμε.

Είναι δύσκολο καμιά φορά να κάνουμε focus στα σημαντικά της ζωής, γιατί μας αποπροσανατολίζουν οι καταστάσεις, οι άνθρωποι, ακόμα και ο ίδιος μας ο εαυτός.

Μα μία μέρα που πέρασε χωρίς να ονειρευτούμε, χωρίς να χρωματίσουμε τις στιγμές με το χαμόγελο μας, χωρίς να παίξουμε με τις επιλογές μας κάτω απ’ τους δικούς μας κανόνες και χωρίς να κάνουμε πράγματα που αγαπάμε με ανθρώπους που αγαπάμε, είναι μια μέρα αναξιοποίητη. Και δεν πρέπει να έχουμε τέτοιες ημέρες στο σεντούκι του χρόνου μας.

Η Νύχτα έρχεται σιγά σιγά να αγκαλιάσει την πλάση και το κρύο να συνοδεύσει την νύχτα.

Να προστατεύετε τα όνειρα σας και τις καρδιές απ’ την παγωνιά. Γιατί αν παγώσουν τα όνειρα και τα συναισθήματα, ο ήλιος θα ανατείλει αλλιώτικος.

Εύχομαι σε όλους μια πανέμορφη νύχτα, γεμάτη όνειρα ταξιδιάρικα!

 

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΟΣΜΕ


Ημερομηνία δημοσίευσης 6-10-13 @ 20:19
©2013,2014 Marina Tsard
Οι Κρυφές μου Σκέψεις

Της Νύχτας τα “γιατί”


 

352
Μερικές φορές την Νύχτα συνοδεύουν κάποιες σκέψεις και μαζί με τις σκέψεις καταφέρνουν και τρυπώνουν ορισμένα “γιατί”. “Γιατί” που όχι απαραίτητα μπορείς να απαντήσεις, μα αυτό ποτέ δεν τα σταμάτησε και το ξέρεις. “Γιατί” που προέρχονται από ανησυχία, από απόγνωση, από ζήλια ή από ειλικρινή απορία, μα όπως και να ‘χει έστω και για λίγο σε βασανίζουν.
Είναι που τις νύχτες το σκοτάδι καταφέρνει και απλώνεται και την στιγμή που σκεπάζει και την τελευταία κουκκίδα της γης που πρέπει να καλύψει, η πλάση όλη ηρεμεί, αποδυναμώνεται και ξεκουράζεται για να μαζέψει δυνάμεις για το αύριο που θα ‘ρθει. Τότε τρυπώνουν τα “γιατί”, για να χορέψουν λίγο κάτω απ’ το φως του φεγγαριού πάνω στα πλακάκια της ψυχής σου.
Ξέρεις, κάποιες φορές θέλω να ρωτήσω τον κόσμο ένα “γιατί”, μα με φοβίζει το “επειδή” του…
Φτάνει όμως για απόψε. Μια μικρή υπόκλιση στην Νύχτα, μια τελευταία ματιά στα αστέρια και πάω να ηρεμήσω και εγώ!


ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΟΣΜΕ


Ημερομηνία δημοσίευσης  22-713 @ 21:34
©2013,2014 Marina Tsard
Οι Κρυφές μου Σκέψεις

Καληνύχτα κόσμε


346

(‘Άκου και αυτό μαζί μου.)


Απόψε οι σκέψεις αρνούνται να ειπωθούν. Τρέχουν να ξεφύγουν απ’ τον κέρσορα, μα κάπως τα καταφέρνει να νικά και έτσι σιγά σιγά καταγράφονται.
Όταν θυμώνω με των ανθρώπων τα καμώματα ή όταν φόβοι και ανησυχίες κατακλύζουν την ψυχή μου, φυσώ και ξεφυσώ για να διώξω την ένταση. Εκείνες τις στιγμές έχω ανάγκη μια βόλτα με το αυτοκίνητο, να χαζεύω την θάλασσα κάτω στον Πειραιά. Και αν τύχει και είναι από εκείνες τις νυχτιές που έχει φεγγαράδα κάθομαι και χαζεύω το μονοπάτι που στρώνει το φεγγαράκι πάνω στα νερά και αφήνω την σκέψη μου να περπατήσει πάνω του και να πάει εκεί που οδηγεί, να αφήσει όσα με βασανίζουν.
Κοιτάζω πάντα στον ορίζοντα, που τον φωτίζουν τα φώτα των πλοίων. Άλλα φορτηγά πλοία, άλλα επιβατηγά και όμως όπως και να ‘χει με κάτι κοινό. Το ταξίδι τους στην νύχτα. Ταξιδεύω και εγώ για λίγο μαζί τους και χάνομαι στις σκέψεις μου, μα το αυτοκίνητο περνάει τις στροφές και σταματά άδοξα τα ταξίδια μου καθώς μου χάνει την εικόνα.
Και ύστερα να, πάλι μπροστά μου το φεγγάρι να με κοιτά, να μην μιλά. Μα τι να πει και αυτό για κάποια πράγματα και εγώ στην θέση του δεν θα ‘χα τι να πω.
Πόσο χρειαζόμουν απόψε μια τέτοια βόλτα μα όπως και να ‘χει ήρθε η Νύχτα με τα μαύρα πέπλα της και σκέπασε την πλάση. Έκρυψε σκέψεις και προβληματισμούς κάτω απ’ το μαύρο του ουρανού της και προσφέρει σε όλους μια ευκαιρία για όνειρα γλυκά…


Σας εύχομαι να έχετε ένα υπέροχο βράδυ γεμάτο ηρεμία. Και άγγελοι να ταξιδέψουν τα όνειρα σας σε μέρη παραμυθένια!Καληνύχτα Κόσμε!


Ημερομηνία δημοσίευσης  4-7-13 @ 20:59
©2013,2014 Marina Tsard
Οι Κρυφές μου Σκέψεις

Βιαστικές σκέψεις σε μια νύχτα με βροχή


331
Είναι κάποιες μέρες που οι διαδρομές στα μονοπάτια της ζωής είναι έντονες, τόσο έντονες που σκέφτεσαι πως κρύβουν μέσα τους περισσότερα συναισθήματα από όσα μπορείς να αντέξεις.
Αυτό. Εκεί σταματά η σκέψη σου κι ύστερα ίσως και να γλιστρήσουν κάποια δάκρυα, για να ξελαφρώσει η ψυχή σου απ’ το βάρος που κρατά.
Δεν είναι κακό, ούτε και λάθος. Η δύναμη κάποιες στιγμές, με κάποια νέα, σε κάποιες καταστάσεις, εξασθενεί γιατί σε καταβάλει ο φόβος. Μάλλον πιο σωστά επειδή τον αφήνεις να σε καταβάλει, μα κάπου – κάπου πρέπει να αφήνεσαι.
Να προσπαθείς όμως να κρατάς το κεφάλι ψηλά ότι και αν γίνει. Ψηλά για να κοιτάζεις τα αστέρια και να ταξιδεύεις, ψηλά για ονειρεύεσαι, ψηλά γιατί στα σύννεφα μπορείς να περπατάς, να ξεμακραίνεις δίχως κόπο.
Περίεργο τούτο το βράδυ, γεμάτο ένταση. Βράδυ που αγκαλιάζει τις σιωπές και λιγοστεύει το φως του φεγγαριού για να αφήσει τις σκιές απόψε να χορέψουν.
Εύχομαι όπου και αν σας βρίσκει το βράδυ αυτό να σας χαρίσει όνειρα γλυκά και ταξιδιάρικα.
Έπιασε βροχή. Αφέθηκε ξανά ο ουρανός στην συννεφιά του, αύριο θα είναι πιο φωτεινός.


Καληνύχτα κόσμε.


Ημερομηνία δημοσίευσης 7-2-13 @ 22:51
©2013,2014 Marina Tsard
Οι Κρυφές μου Σκέψεις

Σκέψεις, απλά σκέψεις


329

Βροχή, τόση βροχή.

Μα η γη πεινάει, δεν διψά.

Σήμερα έβλεπα τον κόσμο που περπάταγε με τις πολύχρωμες ομπρέλες του στην κατά τα άλλα γκρίζα Αθήνα. Τόσο διαφορετικοί και τόσο ίδιοι όλοι.

Βιασύνη, τόση βιασύνη.

Λες και θα προλάβουμε να τρέξουμε πιο γρήγορα απ’ την ζωή. Λες και θα προσπεράσουμε τις στιγμές στην γωνία.

Κόκκινο, τόσο κόκκινο.

Επώνυμα καταστήματα παιχνιδιών να έχουν ήδη στολίσει τα αποκριάτικα για να διεγείρουν την αγοραστική διάθεση , ανθοπωλεία και καταστήματα με είδη δώρων να έχουν στολίσει τα πάντα στο κόκκινο για τον Άγιο Βαλεντίνο από τόσο νωρίς και εσύ να σκέφτεσαι “ακόμα υπάρχει αυτή η γιορτή”; Και η απάντηση να έρχεται στην επόμενη σκέψη “Όσο υπάρχει η αγάπη προς το χρήμα θα υπάρχει και αυτή η γιορτή, γιατί η αληθινή αγάπη δεν την έχει καμιά ανάγκη, ούτε καν σαν υπενθύμιση”. Μα δεν ξέρω, σε μια εποχή όπως αυτή που οικογένειες ολόκληρες πεινούν και δεν έχουν για τα προς το ζην και η Ελλάδα περνά τόσο δύσκολα, όλο αυτό μου φαίνεται τρε τραζίκ.

Κι ύστερα χαμόγελα, πολλά χαμόγελα.

Γιατί όταν φτάνεις πια στο σπίτι η βροχή δεν σε ενοχλεί. Γιατί θα ξεκουραστείς και θα ηρεμήσεις απ’ το άγχος και το τρέξιμο. Γιατί τα καλά νέα δεν έχουν τελειωμό!!

Μην σας φοβίζει η βροχή να την απολαμβάνετε, γιατί έχει και αυτή την χάρη της. Προσφέρει στιγμές για χουχούλιασμα που κάποιες φορές έχουμε τόσο ανάγκη. Και να χαμογελάτε, ακόμα και αν έξω βρέχει, γιατί το ουράνιο τόξο πάντα από κάπου ξεκινά.

Αφήστε απόψε τα όνειρα σας ελεύθερα, χωρίς κατεύθυνση να ταξιδέψουν σε προορισμούς που αυτά θα επιλέξουν. Γιατί είναι βραδιές που η ψυχή έχει ανάγκη να δοκιμαστεί στο άγνωστο.

Καληνύχτα κόσμε.


Ημερομηνία δημοσίευσης 26-1-13 @ 21:36
©2013,2014 Marina Tsard
Οι Κρυφές μου Σκέψεις

Πεντακόσιες είκοσι μία λέξεις και ύστερα σιωπή


322

Η γη κινείται και κάθε δευτερόλεπτο κάτι αλλάζει: μια σχέση, μια ζωή, μια κατάσταση, μια στιγμή, ένας άνθρωπος. Η αλλαγή δεν έχει πρόσημο θετικό ή αρνητικό, δεν της δίνεις τιμή μα μπορείς να της δώσεις αξία.

Βάζω μια κούπα ζεστή σοκολάτα και κάθομαι στο παράθυρο να κοιτάζω τον ουρανό που σκοτεινιάζει. Δεν μελαγχολώ, μονάχα χαζεύω. Ένα χαμόγελο ξεπηδά απ’ τα χείλη μου γιατί σκοτεινιάζει μόνο ο ουρανός του κόσμου, όχι της ψυχής μου. Συναισθήματα ρομαντικά με παρασύρουν για λίγο καθώς ταξιδεύω στην μελωδία αυτής της εκτέλεσης του Big in Japan και ύστερα διαβάζω μια σελίδα με αποφθέγματα στα αγγλικά. Κάθομαι για λίγο και παίζω με το ροδάκι του ποντικιού και η επόμενη στιγμή με βρίσκει να διαφωνώ με τον Samuel Beckett που υποστηρίζει πως οι λέξεις είναι αυτό που πραγματικά έχουμε.

Είμαι ένα κορίτσι που μιλούσε και μιλά πολύ. Με ευχέρεια στις λέξεις και στην έκφραση τους και όμως υπήρξαν και τελευταία υπάρχουν συχνά στιγμές που τις βρίσκω υπερεκτιμημένες. Πόσα τοπία, πόσα συναισθήματα, πόσες στιγμές, πόσα φιλιά και πόσα βλέμματα, οι λέξεις δεν κατάφεραν να εκφράσουν σε αυτή την ζωή.  Κι ίσως να μην τα καταφέρουν ποτέ. “Όποιος ξέρει πολλές λέξεις είναι πλούσιος” μου έλεγε ο μπαμπάς μου. Ίσως, μα οι λέξεις από μόνες τους είναι φτωχές -ακόμα και το ύψιστο ρήμα το “αγαπώ”, από μόνο του δεν σου λέει κάτι. Αν δεν μπει μπροστά το “σε” για να απογειωθεί το μυαλό και η ψυχή σου, από μόνο του το ρήμα ίσως και να σε ανησυχεί- . Και ύστερα πόσες φορές οι λέξεις έμοιαζε να χάνουν το νόημα τους μπροστά σε άδειες συμπεριφορές και σάπιες καταστάσεις. Πολλές, γι αυτό πιστεύω πως τελικά είναι υπερεκτιμημένες.

Και κάπως έτσι κάνει την εντυπωσιακή της είσοδο η Σιωπή και τραβά επάνω της τα βλέμματα, με έναν τρόπο μοναδικό. Με την Σιωπή ποτέ δεν κάναμε παρέα, προτιμούσα τις λέξεις, την ένταση τους, το περιεχόμενο τους, τον ήχο τους, μα τελευταία η συναναστροφή μου μαζί της γίνεται κατ’ επιλογήν συχνή. Ίσως γιατί τα λόγια μου για κάποιους είναι αδιάφορα, για κάποιους άλλους ακατανόητα και για κάποιους άλλους ασήμαντα. Βρίσκω λοιπόν καταφύγιο στην σιωπή και σώζω κάθε στάλα ηρεμίας που θα θυσίαζα στις λέξεις.

Η σιωπή καμιά φορά είναι έκφραση, άλλες αντίδραση και άλλες λύση. Δεν ξέρω γιατί την λένε έτσι όμως, αφού η σιωπή ποτέ δεν σιωπά. Πάντα μιλά και λέει τις μεγαλύτερες αλήθειες και εκφράζει τα πιο δυνατά νοήματα.

Αυτό το κείμενο θέλω να το αφιερώσω σε όλα εκείνα τα βράδια που νομίζαμε πως η σιωπή κατέστρεψε την ζωή μας, πως μας στέρησε εμπειρίες και ανθρώπους. Εκείνα τα βράδια ίσως η σιωπή να έσωσε δάκρυα που θα χύνονταν άδικα. Ίσως να έσωσε καταστάσεις που αλλιώς θα είχαν βέβαιη κατάληξη. Θέλω επίσης να το αφιερώσω σε όλους εκείνους που μισούν τις σιωπές γιατί τους φοβίζουν. Είναι άδικοι, οι σιωπές χρειάζονται γιατί όπως είπε και ο Tolkien, αυτός που δεν καταλαβαίνει την σιωπή δεν θα καταλάβει ούτε τα λόγια σου.

Α! Και κάνει κρύο, πρόσεξε μην μου παγώσεις κι εσύ, είσαι η τελευταία ζεστή γωνιά αυτού του κόσμου.

Πεντακόσιες είκοσι μία λέξεις και ύστερα σιωπή…

Καληνύχτα Κόσμε!

Να περνάτε όμορφα ότι και αν κάνετε, όπου και με όποιον και αν βρεθείτε.


Ημερομηνία δημοσίευσης 7-1-13 @ 19:02
©2013,2014 Marina Tsard
Οι Κρυφές μου Σκέψεις